பத்துமலை மின்சார ஏணி, பாரம்பரியமா அல்லது தேவையுமான மாற்றமா?

பத்துமலை மின்சார ஏணி சர்ச்சை:                                                                        பாரம்பரியமா அல்லது தேவையுமான மாற்றமா? ஓர் பார்வை

பத்துமலை ஸ்ரீ மகா சுப்பிரமணியர் சுவாமி ஆலயத்தில் மின்சார ஏணி (Escalator) அமைப்பதற்கான நீண்டகாலத் திட்டம், இப்போது ஆலய நிர்வாகத்திற்கும் சிலாங்கூர் மாநில அரசுக்கும் இடையே ஒரு சட்டப் போராட்டமாக மாறியுள்ளது. இந்த விவகாரத்தை நாம் வெறும் நில உரிமைச் சிக்கலாகவோ அல்லது நிர்வாக முரண்பாடாகவோ மட்டும் பார்க்க முடியாது. இது தமிழர் சமய நெறிமுறைகளுக்கும், நவீன காலத்தின் அவசியத்திற்கும் இடையே எழுந்துள்ள ஒரு பெரும் விவாதம்.

இன்று வெறும் கட்டுமானத் திட்டமாக இல்லாமல், நிர்வாகம் மற்றும் அரசுக்கு இடையிலான சட்டப் போராட்டமாகவும், பக்தர்களிடையே தத்துவ விவாதமாகவும் மாறியுள்ள இச்சூழலை நாம் மூன்று முக்கியக் கோணங்களில் அணுக வேண்டியது அவசியமாகிறது.

சமயத் தத்துவம் மற்றும் பாரம்பரியக் கோணம்

தமிழர் வழிபாட்டு முறையில், மலை மீது ஏறி இறைவனைத் தரிசிப்பது என்பது வெறும் உடல் உழைப்பல்ல; அது ஒரு 'ஆன்ம உயர்வு'.

முருகப்பெருமான் குடிகொண்டுள்ள குன்றின் ஒவ்வொரு படியும் நமது ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய மும்மலங்களை ஒவ்வொன்றாகக் கடந்து செல்வதைக் குறிக்கிறது. பத்துமலையின் 272 படிகள் ஒரு பக்தனின் விடாமுயற்சியின் அடையாளமாகும்.

 "கஷ்டப்பட்டு மலை ஏறிப் பார்த்தால்தான் முழுமையான அருள் கிடைக்கும்" என்ற நம்பிக்கை கொண்டவர்களுக்கு, மின்சார ஏணி என்பது அந்தத் தத்துவச் செறிவைக் குறைப்பதாகத் தோன்றலாம். வசதிக்காக வழிபாட்டு முறைகளை மாற்றிக்கொண்டே போனால், அந்தத் தலத்தின் அடிப்படை நோக்கம் சிதைந்துவிடுமா என்ற கேள்வி இங்கு எழுகிறது.

2. மனிதாபிமானம் மற்றும் அணுகல்தன்மை (Accessibility)                                 மறுபுறம், சமயம் என்பது அனைவருக்கும் சமமானது.

உடல் நலிவுற்றவர்கள், முதியவர்கள் மற்றும் சக்கர நாற்காலியில் இருக்கும் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு இந்தப் படிகள் ஒரு பெரும் தடையாக இருக்கின்றன. "இறைவன் எல்லோருக்கும் பொதுவானவர்" எனும்போது, உடல் வலிமை உள்ளவர்கள் மட்டுமே அவரைப் பார்க்க முடியும் என்பது சமூக நீதிக்கு முரணானது.

தமிழகத்தின் பழனி மற்றும் திருத்தணி போன்ற தலங்களில் ஏற்கனவே மின்சார இழுவை ஊர்திகளும் (Winch/Rope Car) மின் தூக்கிகளும் (Lift) இருப்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். எனவே, தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவது என்பது இறைவனை அணுகுவதை எளிதாக்கும் ஒரு 'மனிதாபிமானச் செயல்' என்ற கோணத்தில் இதனைப் பார்க்க வேண்டியுள்ளது.

3. நிர்வாகம் மற்றும் சட்டக் கோணம்

நிர்வாக ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, இது நில உரிமை மற்றும் பதிவு தொடர்பான சிக்கலாக மாறியுள்ளது.

அரசு நிலத்தில் கட்டுமானம் செய்யும்போது நாட்டின் சட்டங்களுக்கு உட்படுவது அவசியம். விண்ணப்பங்கள் ஒரு தனிநபர் பெயரில் இல்லாமல், முறையாகப் பதிவு செய்யப்பட்ட அமைப்பின் மூலம் சமர்ப்பிக்கப்பட வேண்டும் என்பது அரசாங்கத்தின் வாதம்.

ஆன்மீகத் தலத்தின் வசதி மேம்பாடு என்பது அரசியலாக்கப்படாமல், சட்டப்பூர்வமான முறையிலும், மலையின் இயற்கை அழகைப் பாதிக்காத வகையிலும் அமைய வேண்டும். "பக்தர்களின் நலன்" என்பதே இங்கு மையப்புள்ளியாக இருக்க வேண்டும்.

பத்துமலை பேரவைக்கான மையக் கேள்விகள்:

• பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாப்பதற்கும், நவீன வசதிகளைப் புகுத்துவதற்கும் இடையே எங்கே கோடு கிழிப்பது?
• பத்துமலை ஒரு சர்வதேச சுற்றுலாத் தலமாகவும் மாறிவிட்ட சூழலில், கூட்ட நெரிசலைக் குறைக்க இது ஒரு தீர்வாக அமையுமா?
• மின்சார ஏணி அமைப்பதால் தத்துவம் சிதைந்துவிடுமா  ?

ஆலய நிர்வாகத்தின் இந்த விண்ணப்பம் வெறும் வசதிக்கானது மட்டுமல்ல, அது 'உள்ளடக்கிய வழிபாடு' (Inclusive Worship) என்ற உன்னத நோக்கத்தையும் கொண்டது. "ஆன்மீகம் என்பது தடைகளை உருவாக்குவதல்ல, தடைகளை நீக்கி இறைவனை அடையச் செய்வதே" என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். சட்டச் சிக்கல்களைக் களைந்து, இயற்கைச் சூழலைச் சிதைக்காமல் நவீன வசதிகளைப் புகுத்துவதே இந்தப் பிரச்சினைக்கான சிறந்த தீர்வாகும்.

குணசேகரன் 11.1.2026