நாட்டின் பொதுப் போக்குவரத்தின் உண்மையான திசை எது?

பஸ் வழித்தடங்கள் ரத்து செய்யப்படுதல் மற்றும் ரேபிட் ஆன்-டிமாண்ட் கட்டண உயர்வு: நாட்டின் பொதுப் போக்குவரத்தின் உண்மையான திசை எது?

எழுதியவர்: முகம்மது இர்பான், #KempenMy30 இயக்கக் குழு உறுப்பினர்

கடந்த ஜனவரி 16 அன்று, பயணிகள் எண்ணிக்கை குறைவாக உள்ளது என்பதையும், பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் ரேபிட் ஆன்-டிமாண்ட் போன்ற மாற்று சேவைகள் உள்ளன என்பதையும் காரணமாகக் கொண்டு, ரேபிட் கேஎல் நிர்வாகம் 16 இடைநிலை பேருந்துவழித் தடங்களையும் 3 பிரதான பேருந்து  வழித்தடங்களையும் நிறுத்தியது. இது பேருந்து வலையமைப்பை ‘மறுசீரமைக்கும்’ நடவடிக்கையின் ஒரு பகுதியாக அறிவிக்கப்பட்டது.

ரேபிட் ஆன்-டிமாண்ட் சேவை என்பது தேவை-அடிப்படையிலான போக்குவரத்து (Demand-Responsive Transit – DRT) சேவையாகும். இதில் நிரந்தர வழித்தடங்களோ, கால அட்டவணையோ இல்லாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதி அல்லது மண்டலத்திற்குள் பயணிகளின் தேவைக்கு ஏற்ப வேன்கள் இயக்கப்படுகின்றன. தொலைபேசி செயலியின் மூலம், பயணிகள் (பொதுவாக ஏற்கனவே உள்ள பஸ் நிறுத்தங்களில் இருந்து) அதே மண்டலத்திற்குள் உள்ள தங்களது இலக்கிடம் வரை எந்த நேரத்திலும் பயணத்தை முன்பதிவு செய்யலாம். முறைமை, பிற முன்பதிவுகளையும் கருத்தில் கொண்டு, மிக நேரடி வழியை அமைத்துத் தரும். இது கிராப் போன்ற இ-ஹெய்லிங் சேவைகளுக்கு ஒத்ததாகும்.

எனினும், ரேபிட் ஆன்-டிமாண்ட் பயனாளர்கள் பல முக்கியமான சிக்கல்களை எதிர்கொண்டு வருகின்றனர். குறிப்பாக, உச்ச நேரங்களில் பயணம் செய்ய வாகனம் கிடைக்காத நிலை அடிக்கடி ஏற்படுகிறது. வழங்கப்படும் வேன்கள், பஸ்களுடன் ஒப்பிடுகையில் மிகக் குறைந்த கொள்ளளவுடையவை; ஒவ்வொரு வேனும் ஒரே நேரத்தில் 10 பயணிகளை மட்டுமே ஏற்றக்கூடியது. ஆகவே, தேவை அதிகமாக இருக்கும் நேரங்களில், அந்த மண்டலத்தில் போதிய எண்ணிக்கையிலான வேன்கள் இல்லாவிட்டால், பல முன்பதிவுகள் நிறைவேறாமல் போகின்றன. இதனால், நகர்ப்புறங்களில் நிரந்தர வழித்தட பஸ்களுக்கு மாற்றாக DRT சேவையைப் பயன்படுத்துவது பொருத்தமற்றது என்பது தெளிவாகிறது.

மேலும், போக்குவரத்து நெரிசல் மற்றும் புதிய பயணிகளை ஏற்றுவதற்காக வழித்தடங்கள் மீளமைக்கப்படுதல் போன்ற காரணங்களால், இந்த வேன்கள் அடிக்கடி தாமதமடைகின்றன. இதனால், பயணிகள் நீண்ட நேரம் காத்திருக்க வேண்டிய நிலையும், பயண நேரம் நிலைத்தன்மையற்றதாக மாறும் சூழலும் உருவாகின்றன; குறிப்பாக நகர மையங்கள் மற்றும் அதிக மக்கள் கூடும் பகுதிகளில் இது கடுமையாகப் பாதிக்கிறது.

சமீபத்தில், பிரசாரனா நிறுவனம் கிள்ளான் பள்ளத்தாக்கில் 31 புதிய ரேபிட் ஆன்-டிமாண்ட் மண்டலங்களை அறிமுகப்படுத்தவுள்ளதாக அறிவித்தது. அதே நேரத்தில், இந்த சேவையின் கட்டணம் RM1 இலிருந்து RM2 ஆக உயர்த்தப்படுவதோடு, My50 போன்ற சில பாஸ்களின் வரம்பிலிருந்தும் இந்த சேவை நீக்கப்படுவதாக அறிவிக்கப்பட்டது. இதன் விளைவாக, My50 பாஸ் வைத்திருப்பவர்களும் ஒவ்வொரு பயணத்திற்கும் தனித் தனியாக கட்டணம் செலுத்த வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

இதன் மூலம், பிரசாரனா மற்றும் மடானி அரசு பொதுவாக உண்மையிலேயே மக்களிடையே பொதுப் போக்குவரத்தை ஊக்குவிக்க தீவிரமாக உள்ளனவா என்ற கேள்வி எழுகிறது. மேலும், தினசரி பயணிகள், அந்தப் பகுதிகளில் வசிப்போர், உள்ளூர் நிர்வாகங்கள் போன்ற பங்குதாரர்களுடன் எந்தவித ஆலோசனையும் இன்றி இந்த முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டுள்ளமை மிகவும் வருத்தத்திற்குரியது. இத்தகைய உத்திகள் பயனாளர்களின் நிதிசுமையை அதிகரிப்பதோடு, பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் DRT சேவையை பொதுப் போக்குவரத்தின் மையமாக திணிக்க முயல்வதாகவும், குறிப்பாக குறைந்த வருமானம் கொண்ட பயனாளர்களின் தேர்வுகளை குறைப்பதாகவும் தோன்றுகிறது.

செலவுக் கோணத்தில் பார்க்கும்போது, பிப்ரவரி 1 முதல் ரேபிட் ஆன்-டிமாண்ட் சேவையை நம்பியிருக்கும் நிரந்தர பயனாளர்கள், ‘முதல் மற்றும் கடைசி மைல்’ (first and last mile) இணைப்பிற்காக மட்டும் மாதத்திற்கு RM80 வரை செலவிட வேண்டிய நிலை உருவாகிறது. உதாரணமாக, வீட்டிலிருந்து பணியிடத்திற்குச் சென்று திரும்புவதற்கு தினமும் RM4 செலவாகும். ஒரு மாதத்தில் சுமார் 20 வேலை நாட்கள் எனக் கணக்கிட்டால், இந்தத் தொகை RM80 ஆகும். இதற்கு மேலாக, My50 பாஸிற்கான RM50 செலவும் சேர்கிறது, ஏனெனில் இந்த சேவை இனி அந்தப் பாஸின் கீழ் வராது. இந்த திடீர் செலவுயர்வு, குறிப்பாக My50 பயனாளர்களுக்கு பெரும் சுமையாக மாறி, சிலரை தனியார் வாகனங்களைப் பயன்படுத்தத் தூண்டக்கூடும்.

பயணிகள் எண்ணிக்கை குறைவாக உள்ளது என்பதே, பாதிக்கப்பட்ட பேருந்து வழித்தடங்களை நம்பகமான மாற்று இல்லாமல் முற்றிலும் ரத்து செய்யும் நியாயமான காரணமாக இருக்க முடியாது. ஒருதலைப்பட்சமாக மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்த ரத்துக்கள், அவற்றை நம்பி பயணித்த— எண்ணிக்கையில் குறைந்த—பயணிகளுக்கும் செய்த துரோகம் ஆகும். இதற்கு பதிலாக, அந்த வழித்தடங்களின் பயன்பாட்டை எவ்வாறு அதிகரிக்கலாம் என்பதை பிரசாரனா சிந்தித்திருக்க வேண்டும். ஒருவேளை பஸ்களின் அடிக்கடி இயக்கம் போதியதாக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஒருவேளை சிக்கலான வழித்தடங்கள் காரணமாக பயண நேரம் அதிகமாக இருக்கலாம். அல்லது பஸ் நிறுத்தங்கள், நடைபாதைகள் போன்ற அடிப்படை வசதிகள் பாதுகாப்பற்றதாகவும் திருப்திகரமற்றதாகவும் இருக்கலாம்.

எனவே, #KempenMy30 இயக்கத்தின் கீழ் முன்வைக்கப்பட்ட கோரிக்கைகளுக்கு மேலாக, நாங்கள் பிரசாரனாவை பின்வருமாறு வலியுறுத்துகிறோம்:

• சம்பந்தப்பட்ட  பேருந்து வழித்தடங்களை ரத்து செய்த முடிவை மறுபரிசீலனை செய்து, அனைத்து பங்குதாரர்களுடனும் ஆலோசனை அமர்வுகளை நடத்த வேண்டும்.

• அதிகமான பயணிகளை ஈர்க்க, பொதுவாக பேருந்துகளின் இயக்க அதிர்வெண்ணை அதிகரிக்க வேண்டும்.

• DRT (ரேபிட் ஆன்-டிமாண்ட்) சேவையை ஏற்கனவே உள்ள வலையமைப்பிற்கு உதவித் துணையாக வழங்க வேண்டும்; அதற்குப் பதிலாக மாற்றாக அல்ல.

• DRT சேவையை மீண்டும் My50 பாஸின் வரம்பிற்குள் கொண்டுவர வேண்டும்.

மேலும், சிங்கப்பூரின் லேண்ட் டிரான்ஸ்போர்ட் ஆத்தாரிட்டி போன்ற ஒருங்கிணைந்த போக்குவரத்து மற்றும் நகரத் திட்டமிடல் அமைப்பை அரசு நிறுவ வேண்டும் என்றும் நாங்கள் பரிந்துரைக்கிறோம். இந்த அமைப்பில் போக்குவரத்து நிபுணர்கள், நகரத் திட்டமிடுபவர்கள், கல்வியாளர்கள், கட்டிடக் கலைஞர்கள், உள்ளாட்சி நிர்வாகங்கள் உள்ளிட்ட பலரும் இணைந்து செயல்பட வேண்டும். பஸ், ரயில், DRT, சாலைகள் மற்றும் நகர வளர்ச்சி தொடர்பான அனைத்து முடிவுகளும் ஒருங்கிணைந்த முறையில் எடுக்கப்பட வேண்டும். தற்போது, இவை பல்வேறு துறைகளாக (உதா: MOT, KKR, PBT) பிரிக்கப்பட்டுள்ளதால், பயனாளர்களின் தேவைகள் பலமுறை புறக்கணிக்கப்படுகின்றன.

இந்த ஒருங்கிணைந்த அமைப்புக்கு, துறைகள் அனைத்தையும் இணைக்கும் கொள்கைகளை ஒருங்கிணைக்கும் அதிகாரம் வழங்கப்பட வேண்டும். அதன் பணிவட்டத்தில் அடங்க வேண்டியவை:

• தனியார் வாகனங்களின் மீதான சார்பை குறைத்து, தினசரி பயணங்களை பொதுப் போக்குவரத்து மற்றும் செயல் முறை நகர்வு (நடந்து செல்லுதல், மிதிவண்டி) நோக்கித் திருப்பும் தேசியத் திசையை நிர்ணயித்தல்.

• சாலை கட்டுமானம் மற்றும் நகர வளர்ச்சி முதலீடுகள் பஸ் மற்றும் ரயில் அமைப்புகளை ஆதரிக்கும் வகையில் ஒருங்கிணைத்தல்.

• போக்குவரத்தை மையமாகக் கொண்ட நகர வளர்ச்சியை உருவாக்குதல்.

பொதுப் போக்குவரத்து பயனாளர்கள், பாதுகாப்பான, முழுமையான, நம்பகமான மற்றும் மலிவான சேவையை கோருவதற்கு உரிமையுடையவர்கள்; சுமையூட்டும் மற்றும் நிலைத்தன்மையற்ற அமைப்பை அல்ல. நிரந்தர பஸ் வழித்தடங்களை DRT மூலம் மாற்றுவது போன்ற போலியான தீர்வுகளை நம்பாமல், கட்டணங்களை சுய இஷ்டப்படி உயர்த்தாமல், பிரசாரனாவும் அரசும் உடனடி நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என நாங்கள் வலியுறுத்துகிறோம். பொதுப் போக்குவரத்து தொடர்பான ஒவ்வொரு முடிவிலும் மக்களையே மையமாகக் கொள்ள அரசை முழுமையாகக் கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

நல்ல பொதுப் போக்குவரத்து அனைத்து குடிமக்களுக்கும் உரிமையானது!

விவசாயிகளின் உரிமைகளை பாதுகாப்போம்!

 

PSM அறிக்கை – 19 ஜனவரி 2026

விவசாயிகளுடன் கைகோர்த்து  நிற்கும் மலேசிய சோசலிசக் கட்சி; பெருநிறுவன ஏகபோகங்களுக்கு எதிராக விவசாயிகளின் உரிமைகளை பாதுகாப்போம்!

PSM-இன் சுற்றுச்சூழல், காலநிலை நெருக்கடி மற்றும் ஒராங் அஸ்லி பணியகம், நமது விவசாயிகளுடன் முழுமையாக கைகோர்த்து நிற்கிறது; மேலும் 2026 ஜனவரி 20-ஆம் தேதி நாடாளுமன்றத்தில் நடைபெறவுள்ள பேரணியை முழுமையாக ஆதரிக்கிறது. 2004 ஆம் ஆண்டு புதிய தாவர வகைகள் பாதுகாப்புச் சட்டம் (PNPV Act 2004) திருத்தப்பட்டு, தாவர இனங்களின் புதிய வகைகள் பாதுகாப்புக்கான சர்வதேச ஒன்றியம் (UPOV 1991) உடன் இணைவதற்கான அரசின் முடிவை நாம் உறுதியாக எதிர்க்கிறோம். விவசாயிகளின் உரிமைகளை குற்றமாக்கி, தாவர இனப்பெருக்கர்களின் வணிக நலன்களை முதன்மையாக பாதுகாப்பதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட அரசுகளுக்கிடையேயான அமைப்பாக UPOV 1991 செயல்படுகிறது.

UPOV 1991 விதிமுறை, விதைகளின் மீது வேளாண்-வணிக நிறுவனங்களின் ஏகபோக அதிகாரத்தை விரிவுபடுத்துகிறது; விவசாயிகள் தங்களது நிலங்களிலும் பயிர்களிலும் அறுவடை செய்து பாதுகாக்கப்பட்ட விதைகளை சுதந்திரமாக பயன்படுத்தவும், பகிரவும், விற்கவும் உள்ள உரிமையை மறுக்கிறது; மேலும் தாவர மரபணு வளங்களை தவறாக கைப்பற்றுவதைத் தடுக்கக்கூடிய செயல்திறன் கொண்ட நடைமுறைகள் இதில் இல்லை. ஐரோப்பா மற்றும் பிற முன்னேறிய நாடுகளைச் சேர்ந்த பன்னாட்டு விதை நிறுவனங்களின் நிறுவன நலன்களை மேம்படுத்துவதற்காகவே இது கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது; மலேசியா போன்ற வளர்ந்து வரும் நாடுகளின் மக்களின் தேவைகள் மற்றும் நலன்கள் குறித்து மிகக் குறைந்த அக்கறையே இதில் காணப்படுகிறது.

இந்த நடவடிக்கை பின்வரும் விளைவுகளைத் தவிர்க்க முடியாமல் ஏற்படுத்தும்:

1.      1. உள்ளூர் விவசாயிகளின் உரிமைகள் பாதிக்கப்படும்

UPOV ஒப்பந்தத்தின் கீழ், பாதுகாக்கப்பட்ட தாவர வகைகளிலிருந்து பெறப்படும் விதைகள், கிளைப்பிரிவுகள் போன்ற இனப்பெருக்கப் பொருட்களை வணிக நோக்கத்தில் பயன்படுத்த விவசாயிகள் தாவர இனப்பெருக்கரின் அனுமதியை பெற வேண்டிய நிலை ஏற்படும். இதனால், விதைகளை சேமித்தல், பரிமாறல், மறுபயன்பாடு மற்றும் விற்பனை செய்தல் போன்ற நீண்ட காலமாக நடைமுறையில் உள்ள மலேசிய விவசாயிகளின் உரிமைகளும் வழக்கங்களும் பறிக்கப்படும். இவ்வுரிமைகள், மலேசியா உறுப்பினராக உள்ள உணவு மற்றும் வேளாண்மைக்கான தாவர மரபணு வளங்கள் குறித்த சர்வதேச உடன்படிக்கை (ITPGRFA) யில் சட்டபூர்வமாக உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளன. பாரம்பரிய விவசாய நடைமுறைகளை தொடர்வதற்காகவே விவசாயிகள் தண்டிக்கப்படக்கூடும்; இது அவர்களை பன்னாட்டு விதை நிறுவனங்களின் சார்புக்குள் தள்ளி, ஒவ்வொரு பயிரிடும் பருவத்திலும் புதிய விதைகளை வாங்க கட்டாயப்படுத்தும். விதைகளின் தனியார்மயமாக்கலான இவ்வகை நடவடிக்கை கிராமப்புற வறுமையை மேலும் வேரூன்றி, சமூக சமத்துவமின்மையை பெருக்கி, விவசாய சமூகங்களிடமிருந்து அதிகாரத்தை பறிக்கும்.

 

2.   2. தேசிய உணவு பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தல்

விவசாயிகளுக்கு எதிரான எந்த அச்சுறுத்தலும் மலேசியாவின் உணவு பாதுகாப்புக்கு நேரடியான அச்சுறுத்தலாகும். பெரிய வேளாண்-வணிக நிறுவனங்களின் கைகளில் விதைகள் தனியார்மயமாக்கப்படும்போது, விவசாயிகள் விதைகளை சேமிக்கவும், பகிரவும், விற்கவும் முடியாது; பயிர் வகைகள் குறையும்; வேளாண் உயிர் பல்வகைமையும் சீர்குலையும். விதைகளின் மீது நிறுவனங்களின் கட்டுப்பாடு, நமது தேசிய உணவு அமைப்பின் தாங்குத்திறனையும் நிலைத்தன்மையையும் மேலும் பலவீனப்படுத்தும்.

3. விவசாயிகளுக்கு ஏற்படும் அச்சுறுத்தல் மலேசியாவின் உணவுப் பாதுகாப்பிற்கு நேரடி அச்சுறுத்தலாகும்

UPOV 1991, இனப்பெருக்கர்களுக்கு குறைந்தது 20 ஆண்டுகள், மரங்கள் மற்றும் கொடிவகைகளுக்கு 25 ஆண்டுகள் வரை ஏகபோக உரிமைகளை வழங்குகிறது. இத்தகைய நீண்டகால பாதுகாப்பு, உள்ளூர் மரபணு வளங்கள் மற்றும் பாரம்பரிய அறிவின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டவை உட்பட, விதைகள் மற்றும் தாவர வகைகளின் மீது நிறுவனங்கள் ஏகபோக கட்டுப்பாடு செலுத்த வழிவகுக்கிறது. முன் அறிவுறுத்தப்பட்ட சம்மதம் அல்லது நன்மை பகிர்வு குறித்த வலுவான நிபந்தனைகள் இல்லாத நிலையில், UPOV 1991 உயிர் கொள்ளைக்கு (biopiracy) வாயில்களைத் திறக்கிறது. இதன் மூலம், விவசாயிகள் மற்றும் ஆதிவாசி மக்களின் அறிவிலிருந்து நிறுவனங்கள் அங்கீகாரமோ இழப்பீடோ இன்றி லாபம் ஈட்ட முடிகிறது; இதனால் மலேசியாவின் ஒராங் அஸ்லி மற்றும் விவசாய சமூகங்கள் மேலும் ஓரங்கட்டப்படுகின்றன.

அரசின் முடிவெடுப்பில் வெளிப்படைத்தன்மை இல்லாமை

UPOV 1991, வளர்ப்பாளர்களுக்கு குறைந்தபட்சம் 20 ஆண்டுகள் மற்றும் மரங்கள் மற்றும் கொடிகளுக்கு 25 ஆண்டுகள் வரை ஏகபோக உரிமையை வழங்குகிறது. இந்த நீண்ட கால பாதுகாப்பு, உள்ளூர் மரபணு வளங்கள் மற்றும் பாரம்பரிய அறிவிலிருந்து பெறப்பட்டவை உட்பட விதைகள் மற்றும் தாவர வகைகளை நிறுவனங்கள் ஏகபோகமாக வைத்திருக்க அனுமதிக்கிறது. முன் தகவலறிந்த ஒப்புதல் அல்லது நன்மை பகிர்வுக்கான வலுவான தேவைகள் இல்லாமல், UPOV 1991 உயிரியல் திருட்டுக்கான கதவைத் திறக்கிறது, அங்கு நிறுவனங்கள் விவசாயிகள் மற்றும் பழங்குடி சமூகங்களின் அறிவிலிருந்து அங்கீகாரம் அல்லது இழப்பீடு இல்லாமல் லாபம் ஈட்டுகின்றன - மலேசியாவில் உள்ள பழங்குடி மற்றும் விவசாய சமூகங்களை மேலும் ஓரங்கட்டுகின்றன. பல ஆண்டுகளாக விவசாயிகள், நிபுணர்கள் மற்றும் தன்னார்வ அமைப்புகள் எழுப்பிய கவலைகள், எதிர்ப்புகள் மற்றும் எச்சரிக்கைகளை அரசு புறக்கணித்தே வந்துள்ளது.

கோரிக்கைகள்

நாங்கள் அரசை, UPOV 1991 உடன்படிக்கையில் இணைவதற்கான தற்போதைய அனைத்து முயற்சிகளையும் உடனடியாக நிறுத்தி, அதன் தீங்கான விளைவுகளைத் தெளிவாக ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு வலியுறுத்துகிறோம். விவசாயிகளை மையமாகக் கொண்ட கொள்கைகளை மேலும் வலுப்படுத்தவும், வளர்ந்து வரும் நாடுகளில் உழைப்பாளர் வர்க்கத்தின் வாழ்வாதாரத்தை தொடர்ந்து பாதித்து பலவீனப்படுத்தும் சுதந்திர வர்த்தக உடன்படிக்கைகள் (FTAs) அனைத்தையும் நிராகரித்து, அவற்றைக் கண்டித்துக் கூறவும் அரசை நாம் கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

மலேசியாவின் வேளாண்மையின் எதிர்காலம், உணவு சுயாதீனம், விவசாயிகளின் உரிமைகள், மற்றும் சூழலியல் நிலைத்தன்மை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் கட்டமைக்கப்பட வேண்டும் — நிறுவன ஏகபோகங்களின் மீது அல்ல!

எழுதியவர்:
ஐன் அனீரா
மலேசிய சோசலிசக் கட்சி உறுப்பினர்,                                                         சுற்றுச்சூழல், காலநிலை நெருக்கடி மற்றும் ஒராங் அஸ்லி பணியகம் (BAKO-PSM)

 

சடங்குக்காகப் பொங்கலைக் கொண்டாடுகிறோம். இதில் நமக்குப் பெருமை என்ன?

 

பொங்கல் ஒரு விவசாயத் திருநாள். விவசாயிகளின் வாழ்க்கைக்கு உறுதுணையாக இருப்பவற்றுக்கு நன்றி கூறும் வகையில் இத்திருநாள் கொண்டாடத் தொடங்கியதாக ஒரு வரலாறு உள்ளது. நாம் இன்று கொண்டாடும் இந்தப் பொங்கல், இந்திய நாட்டிலிருந்து நமக்குப் பரவியதாகும். காலப்போக்கில் இது தமிழர் பெருநாள், கலாச்சாரத் திருநாள் எனப் பல வடிவங்களைப் பெற்றுள்ளது.

ஆனால் அடிப்படையில், இது விவசாயிகளின் உணவு உற்பத்திக்கு நன்றி கூறும் ஒரு நாளாகும். இந்த விவசாயத் திருநாள் உலகெங்கும் பல நாடுகளில், பல சமுதாயங்களில், பல்வேறு பெயர்களில் கொண்டாடப்படுகிறது. மலேசியாவின் சரவாக்கில் வாழும் டாயாக் சமுதாயம் இதை காவாய் பெருநாள் எனக் கொண்டாடுகிறது; நேபாளத்தில் மாகா சங்க்ராந்தி (Maghe Sankranti), ஜப்பானில் நீனாமேசாய் (Niinamesai), தாய்லாந்தில் ராயல் பிளவுயிங் பெருநாள் (Royal Ploughing) எனவும், இன்னும் பல நாடுகளில் விவசாயிகள் இதை கொண்டாடி வருகின்றனர்.

ஆனால் இன்று மலேசியாவில் நாம் கண்கூடாகப் பார்த்தால், விவசாயிகள் இந்தப் பெருநாளை கொண்டாடுவதில்லை; விவசாயிகளையோ, விவசாயத்தையோ வாழ வைக்கவும் நாம் இத்திருநாளை கொண்டாடுவதில்லை. மாறாக, இதை ஒரு சமூக கலாச்சார நிகழ்வாக ஒரு தரப்பினரும், ஒரு இனத்தின் அடையாளமாக மற்றொரு தரப்பினரும், ஒரு சமயச் சடங்காக ஒரு குழுவும், அரசியல் நிகழ்வாக அரசியல்வாதிகளும் போட்டிப் போட்டுக் கொண்டு, வரலாற்றை மறந்து பொங்கலைக் கொண்டாடி வருகிறோம்.

நாம் எப்படி விவசாயத் தினத்தை கொண்டாடுகிறோம்? நமது நாட்டில் விவசாயத்திற்கும் விவசாயிகளுக்கும் என்ன மரியாதை அளிக்கப்படுகிறது? நாம் சாப்பிடும் பெரும்பாலான அடிப்படை உணவுகளே இறக்குமதி மூலமாகத்தானே கிடைக்கின்றன.  இருக்கும் விவசாயிகளை அவர்களின் நிலங்களிலிருந்து விரட்டி, அந்த நிலங்களில் அடுக்குமாடிக் கட்டடங்கள் எழுப்ப தான் நமது அரசாங்கம் ஆதரவு வழங்கி வருகிறது. இந்நிலையில், விவசாயத்தைப் பாதுகாக்க ஒன்றும் செய்யாமல், வெறும் சடங்குக்காகப் பொங்கலைக் கொண்டாடுகிறோம். இதில் நமக்குப் பெருமை என்ன?

நமது நாட்டில் உள்ள மொத்த விவசாய நிலப்பரப்பு வெறும் 7.5 மில்லியன் ஹெக்டர்கள்தான். அதில் செம்பனை  பயிரிடுவதற்கு 5.8 மில்லியன் ஹெக்டர், ரப்பர் தோட்டங்களுக்கு 0.7 மில்லியன் ஹெக்டர், நாம் சாப்பிடும் அரிசி நெல் உற்பத்திக்கு 0.5 மில்லியன் ஹெக்டர், மற்ற காய்கறி பயிர்களுக்கு 0.1 மில்லியன் ஹெக்டர் மட்டுமே ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இதிலிருந்து நமக்கு என்ன தெரிகிறது என்றால், நமது அன்றாட உணவுத் தேவைக்கான உற்பத்திக்கு ஒதுக்கப்படுவது வெறும் 8% மட்டுமே. மீதமுள்ள அனைத்தும் இறக்குமதியைச் சார்ந்ததே.

இதுவே போதாதென்று, உள்ள கொஞ்ச நஞ்ச விவசாய நிலங்களையும் அரசாங்கம் விவசாயிகளிடமிருந்து பறித்து வருகிறது. பேராக் மாநிலத்தில் நடைபெற்று வரும் மிகப்பெரிய விவசாய நிலப்பரப்பு தொடர்பான பிரச்சினைகள் இதற்கு எடுத்துக்காட்டாக உள்ளன. (இதுகுறித்த மேலதிக தகவல்களை இங்கு படிக்கலாம்:
https://sosialis.net/2021/04/19/gabungan-petani-perak-lancar-kempen-kekalkan-tanah-untuk-pertanian-demi-jaminan-makanan-rakyat/)

இந்த நிலைமையை மாற்ற எத்தனை பேர் துணிந்து முன்வருகிறோம்? இதை மாற்றவில்லை என்றால், காலப்போக்கில் ஒரு நாள்,  உணவுப் பற்றாக்குறையால் நாம் பல்வேறு நோய்களுக்கு ஆளாகி உயிரிழக்கும் நிலை ஏற்படலாம். ஆகவே, பொங்கலன்று இந்த முக்கிய விஷயத்தை கருத்தில் கொள்ளுங்கள். வெறுமனே பொங்கலைக் கொண்டாடுவதால், பொங்கல் பொருட்களை விற்பவர்களின் லாபத்திற்கே நீங்கள் துணை போகிறீர்கள் என்பதை மறந்து விடாதீர்கள். வியாபார லாபம் நமது நோக்கமல்ல; உணவுப் பாதுகாப்பை நிலைநாட்டுவதே நமது தலையாய கடமை ஆகும்.

நன்றி.   

         சிவரஞ்சனி மாணிக்கம்                                                                                                         மலேசிய சோசலிசக் கட்சி                                                                                               தேசிய பொதுச் செயலாளர்

ராக்கான் KKM திட்டம் நிறுத்தப்படட்டும் !

 PSM அறிக்கை – 12 ஜனவரி 2026

நோயாளிகள் நீண்ட காலமாக காத்திருக்கின்ற நிலையில், ராக்கான் KKM திட்டம் நிறுத்தப்படட்டும்

சுகாதார அமைச்சர் தத்தோʼ Dzulkefly Ahmad, ராக்கான் KKM திட்டம் 2026 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் நோயாளிகளை ஏற்கத் தொடங்கும் என அறிவித்துள்ளார். இம்முயற்சி முதற்கட்டமாக சைபர்ஜெயா மருத்துவமனையில் செயல்படுத்தப்பட உள்ளது. நிபுணத்துவ மருத்துவர்களை தக்கவைத்துக் கொள்ளவும், குறுக்கு மானிய அமைப்பை உருவாக்கவும், "பிரீமியம்-பொருளாதார" மாதிரியாக இந்த ரகான் KKM சந்தைப்படுத்தப்படுகிறது.

எனினும், இத்திட்டம் ஒரு அடிப்படை பொதுக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்காமல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது: தற்போது அரசு மருத்துவமனைகளில் அறுவைச் சிகிச்சைக்காக மலேசிய மக்கள் எவ்வளவு காலம் காத்திருக்கின்றனர்?

இது தொடர்பாக ஏற்கனவே அறியப்பட்ட விஷயம் கவலையளிக்கிறது. பாராளுமன்றத்தில் வழங்கப்பட்ட பதில்களின்படி, நாடு முழுவதும் சுமார் 15,000 நோயாளிகள் தேர்வுச் (elective) அறுவைச் சிகிச்சைக்காக காத்திருப்பு பட்டியலில் உள்ளனர்.
காட்டரக்ட் அறுவைச் சிகிச்சைக்காக நோயாளிகள் சராசரியாக மூன்று மாதங்கள் காத்திருக்கின்றனர்.
சிறுநீரகக் கல் அகற்றும் செயல்முறைக்கு சராசரியாக 11 மாதங்கள் தேவைப்படுகிறது.
இதய அறுவைச் சிகிச்சைக்கு ஏழு மாதங்கள் ஆகும் நிலையில்,
இதய–மார்பக (cardiothoracic) அறுவைச் சிகிச்சை தேவைப்படும் குழந்தைகள் 21 மாதங்கள் வரை காத்திருக்க வேண்டிய சூழல் நிலவுகிறது.

இந்நிலைமை,  ஒரு முறைமைத் தோல்வியை (systemic failure) வெளிப்படுத்துகிறது. ராக்கான் KKM, அதிக கட்டணம் செலுத்த இயலும் நோயாளிகளுக்கு அரசு மருத்துவமனைகளில் வரிசையைத் தாண்டிச் செல்லும் வாய்ப்பை வழங்குகிறது. இது அனைவருக்கும் காத்திருப்பு காலத்தை குறைப்பதற்குப் பதிலாக, சமத்துவமற்ற சுகாதார அணுகலை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறது. ஏற்கனவே மிக நீண்ட காத்திருப்பு காலத்தை எதிர்கொண்டு வரும் ஏழை மற்றும் குறைந்த வருமான நோயாளிகளின் நிலையை ராக்கான் KKM எவ்வாறு மேம்படுத்தும் என்பதை சுகாதார அமைச்சகம் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.

ராக்கான்  KKM என்பது புதிய கொள்கை அல்ல. இது 2007 ஆம் ஆண்டு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட முழுக் கட்டண நோயாளர் சேவை (Perkhidmatan Pesakit Bayar Penuh – PPBP) திட்டத்தின் தொடர்ச்சியாகும். PPBP மூலம், இரட்டை நடைமுறை (dual practice) அமைப்பு தீவிரமான நலன் முரண்பாடுகளை உருவாக்குவதை நாம் ஏற்கனவே கண்டுள்ளோம்.
மூத்த நிபுணர்கள் — பெரும்பாலும் துறைத் தலைவர்கள் — அரசு நோயாளிகளின் காத்திருப்பு காலத்தை குறைப்பதற்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டிய நிலையில் உள்ளனர். அதே நேரத்தில், காத்திருப்பு பட்டியல் நீளமான அளவிற்கு, முழுக் கட்டண சேவையைத் தேர்வு செய்ய நோயாளிகள் தள்ளப்படுவதால், அந்த நிபுணர்கள் நேரடி நிதி லாபம் அடைகின்றனர்.
அதனால்,  திறம்பட செயல்படும் அரசு சுகாதார அமைப்பு, தனியார் கட்டண மாதிரிக்கு நேரடியான அச்சுறுத்தலாக அமைகிறது.

இவ்வகை அபாயங்களை சுகாதார அமைச்சகம் தானே உணர்ந்துள்ளது. PPBP நடைமுறைப்படுத்திய மருத்துவமனைகளுக்கு, நோயாளி சிகிச்சை தரம், இளம் மருத்துவர்களின் பயிற்சி, மற்றும் பணியாளர் மனோபலத்தின்மீது அதன் தாக்கத்தை மதிப்பீடு செய்ய உள்துறை தணிக்கைகள் மேற்கொள்ள உத்தரவிடப்பட்டது.

பல முக்கியமான தணிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன என்பதை நாங்கள் அறிந்துள்ளோம். அப்படியானால், அவற்றின் முடிவுகளை அமைச்சகம் ஏன் பொதுமக்களுக்கு வெளியிடவில்லை? ராக்கான் KKM உண்மையில் முன்னர் எழுந்த பிரச்சினைகளைச் சரிசெய்கிறது எனில், PPBP தொடர்பான தணிக்கை அறிக்கைகளும், தேசிய அளவில் புதுப்பிக்கப்பட்ட காத்திருப்பு நேரத் தரவுகளும் உடனடியாக வெளியிடப்பட வேண்டும்.

மேலும் ஒரு முக்கியமான கேள்வி இன்னும் பதிலின்றி உள்ளது:
நிதி பற்றாக்குறையைச் சமாளிக்க அரசு மருத்துவமனைகளை வணிகமயமாக்கும் பொறுப்பு சுகாதார அமைச்சகத்தின்மீது ஏன் சுமத்தப்படுகிறது? அது நாட்டின் நிதிக் கொள்கையின் (fiscal policy) பொறுப்பாகும். அரசு சுகாதார சேவைகளுக்கான அணுகலை வருமான மூலமாக மாற்றுவது ஒரு தீர்வாக இருக்க முடியாது.
சிவில் சமூக அமைப்புகள் நீண்ட காலமாக மாற்றுத் தீர்வுகளை முன்வைத்து வருகின்றன; அதில் சுகாதாரச் செலவினத்தை மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் (GDP) 5% ஆக உயர்த்துதல் மற்றும் முன்னேற்றமான வரிவிதிப்பு முறைகளை வலுப்படுத்துதல் ஆகியவை அடங்கும்.

புதுப்பிக்கப்பட்ட காத்திருப்பு நேரத் தரவுகளும், PPBP தொடர்பான தணிக்கை முடிவுகளும் வெளியிடப்படும் வரை, ராக்கான் KKM திட்டம் நிறுத்தப்பட வேண்டும். வெளிப்படைத்தன்மையின்றி இத்திட்டம் தொடரப்படுவது, இரண்டு தனித்தனி சுகாதார அமைப்புகள் உருவாகும் அபாயத்தை ஏற்படுத்தும் —
பணம் செலுத்த இயலும் மக்களுக்கு விரைவான சிகிச்சை,
பணம் செலுத்த இயலாத மக்களுக்கு மேலும் நீடிக்கும் வேதனை.

வெளியிட்டவர்:

காந்திபன் நந்த கோபாலன்
மத்திய செயற்குழு உறுப்பினர்
மலேசிய சோசலிசக் கட்சி (PSM)

பத்துமலை மின்சார ஏணி, பாரம்பரியமா அல்லது தேவையுமான மாற்றமா?

பத்துமலை மின்சார ஏணி சர்ச்சை:                                                                        பாரம்பரியமா அல்லது தேவையுமான மாற்றமா? ஓர் பார்வை

பத்துமலை ஸ்ரீ மகா சுப்பிரமணியர் சுவாமி ஆலயத்தில் மின்சார ஏணி (Escalator) அமைப்பதற்கான நீண்டகாலத் திட்டம், இப்போது ஆலய நிர்வாகத்திற்கும் சிலாங்கூர் மாநில அரசுக்கும் இடையே ஒரு சட்டப் போராட்டமாக மாறியுள்ளது. இந்த விவகாரத்தை நாம் வெறும் நில உரிமைச் சிக்கலாகவோ அல்லது நிர்வாக முரண்பாடாகவோ மட்டும் பார்க்க முடியாது. இது தமிழர் சமய நெறிமுறைகளுக்கும், நவீன காலத்தின் அவசியத்திற்கும் இடையே எழுந்துள்ள ஒரு பெரும் விவாதம்.

இன்று வெறும் கட்டுமானத் திட்டமாக இல்லாமல், நிர்வாகம் மற்றும் அரசுக்கு இடையிலான சட்டப் போராட்டமாகவும், பக்தர்களிடையே தத்துவ விவாதமாகவும் மாறியுள்ள இச்சூழலை நாம் மூன்று முக்கியக் கோணங்களில் அணுக வேண்டியது அவசியமாகிறது.

சமயத் தத்துவம் மற்றும் பாரம்பரியக் கோணம்

தமிழர் வழிபாட்டு முறையில், மலை மீது ஏறி இறைவனைத் தரிசிப்பது என்பது வெறும் உடல் உழைப்பல்ல; அது ஒரு 'ஆன்ம உயர்வு'.

முருகப்பெருமான் குடிகொண்டுள்ள குன்றின் ஒவ்வொரு படியும் நமது ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய மும்மலங்களை ஒவ்வொன்றாகக் கடந்து செல்வதைக் குறிக்கிறது. பத்துமலையின் 272 படிகள் ஒரு பக்தனின் விடாமுயற்சியின் அடையாளமாகும்.

 "கஷ்டப்பட்டு மலை ஏறிப் பார்த்தால்தான் முழுமையான அருள் கிடைக்கும்" என்ற நம்பிக்கை கொண்டவர்களுக்கு, மின்சார ஏணி என்பது அந்தத் தத்துவச் செறிவைக் குறைப்பதாகத் தோன்றலாம். வசதிக்காக வழிபாட்டு முறைகளை மாற்றிக்கொண்டே போனால், அந்தத் தலத்தின் அடிப்படை நோக்கம் சிதைந்துவிடுமா என்ற கேள்வி இங்கு எழுகிறது.

2. மனிதாபிமானம் மற்றும் அணுகல்தன்மை (Accessibility)                                 மறுபுறம், சமயம் என்பது அனைவருக்கும் சமமானது.

உடல் நலிவுற்றவர்கள், முதியவர்கள் மற்றும் சக்கர நாற்காலியில் இருக்கும் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு இந்தப் படிகள் ஒரு பெரும் தடையாக இருக்கின்றன. "இறைவன் எல்லோருக்கும் பொதுவானவர்" எனும்போது, உடல் வலிமை உள்ளவர்கள் மட்டுமே அவரைப் பார்க்க முடியும் என்பது சமூக நீதிக்கு முரணானது.

தமிழகத்தின் பழனி மற்றும் திருத்தணி போன்ற தலங்களில் ஏற்கனவே மின்சார இழுவை ஊர்திகளும் (Winch/Rope Car) மின் தூக்கிகளும் (Lift) இருப்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். எனவே, தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவது என்பது இறைவனை அணுகுவதை எளிதாக்கும் ஒரு 'மனிதாபிமானச் செயல்' என்ற கோணத்தில் இதனைப் பார்க்க வேண்டியுள்ளது.

3. நிர்வாகம் மற்றும் சட்டக் கோணம்

நிர்வாக ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, இது நில உரிமை மற்றும் பதிவு தொடர்பான சிக்கலாக மாறியுள்ளது.

அரசு நிலத்தில் கட்டுமானம் செய்யும்போது நாட்டின் சட்டங்களுக்கு உட்படுவது அவசியம். விண்ணப்பங்கள் ஒரு தனிநபர் பெயரில் இல்லாமல், முறையாகப் பதிவு செய்யப்பட்ட அமைப்பின் மூலம் சமர்ப்பிக்கப்பட வேண்டும் என்பது அரசாங்கத்தின் வாதம்.

ஆன்மீகத் தலத்தின் வசதி மேம்பாடு என்பது அரசியலாக்கப்படாமல், சட்டப்பூர்வமான முறையிலும், மலையின் இயற்கை அழகைப் பாதிக்காத வகையிலும் அமைய வேண்டும். "பக்தர்களின் நலன்" என்பதே இங்கு மையப்புள்ளியாக இருக்க வேண்டும்.

பத்துமலை பேரவைக்கான மையக் கேள்விகள்:

• பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாப்பதற்கும், நவீன வசதிகளைப் புகுத்துவதற்கும் இடையே எங்கே கோடு கிழிப்பது?
• பத்துமலை ஒரு சர்வதேச சுற்றுலாத் தலமாகவும் மாறிவிட்ட சூழலில், கூட்ட நெரிசலைக் குறைக்க இது ஒரு தீர்வாக அமையுமா?
• மின்சார ஏணி அமைப்பதால் தத்துவம் சிதைந்துவிடுமா  ?

ஆலய நிர்வாகத்தின் இந்த விண்ணப்பம் வெறும் வசதிக்கானது மட்டுமல்ல, அது 'உள்ளடக்கிய வழிபாடு' (Inclusive Worship) என்ற உன்னத நோக்கத்தையும் கொண்டது. "ஆன்மீகம் என்பது தடைகளை உருவாக்குவதல்ல, தடைகளை நீக்கி இறைவனை அடையச் செய்வதே" என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். சட்டச் சிக்கல்களைக் களைந்து, இயற்கைச் சூழலைச் சிதைக்காமல் நவீன வசதிகளைப் புகுத்துவதே இந்தப் பிரச்சினைக்கான சிறந்த தீர்வாகும்.

குணசேகரன் 11.1.2026